Trails, odds and ends...

Sanipas Wegbreek
Deon Kok

Groete uit Zambia
Johan Neethling

EGIPTE TOER 
Fransois Rossouw

KALAHARI 2007  
LONGTOM

“THE SHELL ENDURO INTER CO-OP COMPETITION”
Francois Rossouw

BAVIAANSKLOOF
Deon Kok

WEGBREEKNAWEEK GROBLERSDAL / LOSKOPDAM - 6 - 8 Julie 2007 
Deon Kok

SPERGEBIED!
Francois Rossouw

SANIPAS WEGBREEK Junie 2008

Hierdie was weereens 'n onvergeetlike ondervinding!!!!
Na 'n heerlike ontbyt by die Wimpy op Harrysmith, volg ons die roete R712 – R74 Sterkfonteindam Natuurreservaat; Oliviershoekpas; Mount-Aux-Sources, 3280 m bo seespieël, die hoogste berg in RSA; Cathedralpeak 3004 m bo see; volg roete na Zunkels; Loskop; Draycot; Ntabamhlope; White Mountain Resort; verby KwaDlamini; Rockmouth; T-aansluiting – links na Mooirivier; 8 Km draai regs rigting Mt. Lebanon; verby Mt. Lebanon afdraai tot in regs na Lower Loteni; Pad na Rosetta. By The Ugly Duckling winkel was ons verstom deur al die goed wat hulle daar uitstal. Ons gaan tuis by die Himeville Arms Hotel.
Saterdag: Temp. -1°C Terwyl die ryp nog spierwit lê, vertrek ons na Sanipas. Soos my oorlede Ouma altoos gesê het “ As die ryp so dik lê, kan ons seker wees dit gaan 'n lekker dag wees.” Dit was ook nie anders nie want ons was geseën met 'n heerlike, windstil wintersdag. 
Die eerste vyf kilometer van die pad is die afgelope twee jaar reeds onder konstruksie. Teen die tempo waarmee daar egter gewerk word om die beroemde/berugte pad te teer, kan jy seker wees daarvan dat ons na 2010 se skares vertrek het, ons nog steeds die pas in sy bestaande toestand kan geniet. 
Ek lig my hoed op vir die padmakers wat hierdie meesterstuk die lig laat sien het. Al kronkelende langs die rivier, met die Drakensberge wat langs jou uittroon, bewonder ons die pragtige natuurskoon. 
The Sani Pass is regarded by some as one of the most spectacular views in South Africa and is an experience not to be missed. Walls of sandstone, cascading rivers and hair-raising bends are just some of the highlights we experienced as our 4X4 vehicles took us through the Barrier of Spears and into the Kingdom of Lesotho. To be on the edge of the escarpment at an altitude of 3000M, overlooking the hills of Natal, can't be described. Mountaineers spend hours, sometime days, to reach a summit and enjoy the same views that we reached in our 4X4's.
Sani Top Chalets waar ons oornag het, het rondawels met klip mure en grasdakke. As dit nie vir die kaggel en gas verwarmer in ons kamer was nie, het ons seker verkluim. Met 'n stewige wind het die kwik gedaal tot vêr onder vriespunt. Die volgende oggend was al die waterpype, selfs die windskem waterbottels van ons voertuie, gevries.
Sondag: Temp. -14°C. Die pad na Mokhotlong neem ons verby die hoogste piek in Suider Afrika. ThabanaNtlenyana 3484 m bo seespieël. Die vulstasie op Mokhotlong het nie loodvrye brandstof nie en die diesel is uitverkoop. Dus nie eintlik 'n brandstofpunt om op staat te maak nie. 
Vanaf Mapholaneng lê die oorblyfsels van die vorige week se sneeu nog aanmekaar. Gelukkig is die sneeu op die pad weggeskraap. By die ski-oord naby Oxbow is die sneeu nog ± half meter dik. 
Ons kuier vir oulaas lekker by Fouriesburg Country Lodge. 

Groete uit Zambia - Johan Neethling 
Lid no 1288 

Ek sit in my kantoor in Lusaka en blaai deur 'n plaaslike koerant en kom af op 'n advertensie van die laaste rondte van die Toyota Zambia 4x4 uitdaag reeks in Fringilla (sowat 40km uit Lusaka) op 17 en 18 November . Net daar besluit ek dat ek genoeg ontrekkings simptone het van al die 4x4 byeenomste wat ek mis in SA en dat ek moet gaan kyk wat by hierdie “challenge” aangaan. Ek bel 'n vriend en so is ons vroeg oggend op pad Fringilla toe.

Met ons aankom vind ons dat die byeenkoms eers in die middag geskiet en dat daar slegs 11 voertuie ingeskryf het vir die byeenkoms. Die organiseerder sien dat ons daar is met my Hilux en vra of ons nie maar wil inskryf nie. Hy belowe dat die baan nie te rof gaan wees nie en dat die voertuig nie behoort skade optel nie (min weet hy dat die ou Hilux al menigde maandbyeenkomste en al 'n Rust de Winter of twee gedoen het). Dit het nie baie oorreding gekos nie en gou gou is die papierwerk afgehandel, die wiele afgeblaas, nommers opgeplak en staan ons in die ry om deel te neem. 

Dag een het toe drie hindernisse. Ons skop toe af met 'n spoed sessie wat 'n redelike styl hindernis teen 'n klip koppie insluit . Daarna 'n hindernis in die vorm van 'n groot figuur 8 met 'n bonus roete (Wat ek maar besluit het is te styl vir die standaard 2.2 masjien en ook maar goed so want nie een voertuig kon die een baas raak nie) en laaste vir die dag 'n blinddoek hindernis. Die hindernisse was toe nie te rof nie en teen die einde van die eerste dag se verrigtinge staan die ou Hilux eerste op die puntelys.

Dag twee skop toe af met 'n droë rivierloop en daarna weer 'n klip koppie klim. Die laaste hindernis is toe 'n geploegde land waarop die spilpunt die hele aand water gegooi het. Dit is 'n spoed seksie waar daar twee voertuie op 'n slag teen mekaar te staan kom. Hier wys die Hilux toe weer wat in hom steek en moet ons toe in die finale rondte te staan kom teen 'n nuwe Mitsibushi met agresiewe modderbande. Dit was een te veel vir die Hilux en ons eindig toe tweede in die afdeling.

Daarna is ons almal na die prys uitdeling en tot ons verbasing stap ons toe weg met die eerste plek vir die byeenkoms en 'n sesde plek vir die algehele uitdaagreeks.

Dit het die verlange na die byeenkomste in SA so bietjie gestil en die 4x4 koors hoog laat loop so baie dat ek nie kan nie wag vir Februarie maand wanneer die 2008 uitdaagreeks hier weer begin nie. 

EGIPTE TOER
Francois Rossouw vertel...

“THE SHELL ENDURO INTER CO-OP COMPETITION”

Daar is 200 landbouko-operasies in Suid-Afrika wat almal verskillende produkte aan die boere voorsien. Die meeste van hierdie ko-operasies verkoop Shell smeermiddels. As 'n blyk van waardering het Shell hulle kliënte wat hulle produkte by hierdie ko-operasies koop, 'n kans gegee om aan 'n bakkie gymkana deel te neem en op die finale 'n kans te staan om as wenner uit te tree en as prys saam met sy vrou as gaste van Ferrari en Shell na Brasilië te gaan om die Brasiliaanse grand Prix by te woon.

Die boere wat dan die produkte gekoop het, het 'n inskrywingsvorm ingestuur met 'n klompie kwalifiserende vrae wat as uitdun gegeld het. Toe is 'n groep semifinaliste gekies uit verskillende streke. Die Noordelike helfte van die streke sou dan by NAMPO tydens die skou daar aan die semi finale gymkana deelneem en die Suidelike streke sou by Melkbos in die Kaap aan die ander semi finaal deelneem. Die twee wenners van die verskillende kompetisies sou dan in 'n finaal na die Melkbos- semi finaal daar deelneem en 'n wenner sou aangekondig word. Ek, Francois Rossouw sou as organiseerder van die kompetisie reeks optree met Peter Claasen aan my sy.

By Nampo het Peter Claasen 'n gymkana baan gebou soos net hy dit kan doen. Toyota het natuurlik die kans raakgesien om die verskillende boere in hulle nuwe 70 series Land Cruiser bakkies te laat ry en al die voertuie vir die kompetisies voorsien. Agt splinternuwe Land Cruiser 70 series bakkies het by Nampo opgedaag en die kompetisie het ten minste twee plekke gehad waar geen bakkie sonder twee ewenaarslotte sou deurkom nie. Baie boere wat bakkies ken, het die hindernisse net so gekyk en dan vir Peter gesê hy is mal. Geen bakkie sal daar kan loop nie. Ons het hulle oortuig om darem te probeer en dan seker gemaak hulle is in die regte rat met al die ewenaars gesluit. Ek wens jy kon die boere se oë sien as daardie Land Cruiser met die grootste gemak teen die erge skuinstes uitkruip en die bestuurder nog kans het om aandag aan die kompetisie te gee ook. Na die tyd was die bakkies 'n groter besprekingspunt as die kompetisie en ek glo daar is baie ''minds'' opgemaak oor watter voertuig hy vir sy plaas gaan koop. Vir vier dae het die deelnemers op 'n gereëlde basis opgedaag om hulle vermoeëns te toets en die gees het hoog geloop as die punte naby mekaar gekom het. Op die einde was dit Francois van Eeden, 'n boer van die Vrede omgewing wat die hoogste punte gekry het en deurgedring het na die finaal.

Toe die Suidelike streek se manne in die Kaap naby Melkbos by die Ou Trekpad 4x4 roete opdaag, het hulle al 'n idee gehad van wat om te verwag. Peter het natuurlik almal geflous deur dieselfde program heel anders aan te bied, maar ook die moeilikheidsgraad 'n bietjie aan te help met baie sand en harde bande. Weer het Toyota splinternuwe Land Cruiser 70 series bakkies gegee en die boere was erg be-indruk. David Wesson van Ceres het hier as wenner uitgetree en toe was dit hy en Francois Van Eeden wat dinge in die finaal moes uitspook. 

Dit was 'n styd. Ons was tevrede dat ons die twee heel bestes gehad het toe hulle in die finaal albei volpunte gekry het in die paalry hindernis, terwyl niemand anders dit kon regkry nie. By die agteruitry met die sleepwa was die punte ook gelyk. By die teikenry was dinge nie so gelyk nie. David het toe met 'n groterige kop voorgeloop. Ongelukkig vir hom land hy toe by die bottelruil hindernis in 'n hoek waar hy heelwat tyd verloor het en sy voorsprong verloor het. Op die ou einde was dit toe Francois van Eeden wat net-net gewen het en nou die kans het om die Grand Prix in Brazilië saam met sy vrou as gaste van Shell en Ferrari te gaan sien.

Baviaanskloof

30 Maart tot 10 April 2007
AFSTAND ± 4000 Km.

Hierdie kan met reg beskou word as een van die hoogtepunte op vanjaar se kalender!!! Ons is Vrydagmiddag weg uit Gauteng en het mekaar in Bloemfontein by die City Lodge ontmoet. Sommer vanaf die intrapslag was dit duidelik dat die mense almal oorgehaal was vir 'n uitdagende ervaring.

Saterdagoggend het ons 'n heerlike ontbyt genuttig by Gariepdam en is daarvandaan verder na Bethulie. Ons het op die langste kombinasie pad/spoorbrug in SA stilgehou en 'n verskeidenheid wild in die rivierbedding gesien. Daarna ry ons via Venterstad; Steynsburg; Hofmeyr; Cradock; Daggaboersnek; Cookhouse; Olifantskop pas; Port Elizabeth tot in Jeffreysbaai. Hier het ons in verskeie vakansiehuise tuisgegaan, maar saans het ons almal saam gekuier en geeet. 

Sondag was 'n rusdag en die meeste van ons het die tyd gebruik om in die winkels (Billabong, Quick Silver, Jeep Shop) rond geloop en strand toe gegaan. 

Maandag 2 April: Ons ontmoet Heston Ferreira, 'n boer van Patensie, wat ons gids vir die volgende 3 dae is. Heston is vir baie jare al lid van die plaaslike 4X4 klub en ywerige challenge deelnemer. Sy kennis van die omgewing is van onskatbare waarde vir enigiemand wat meer as net die Baviaanskloofroete wil gaan ry. Vandag se roete neem ons oor berge en dale, (privaatgrond) met 4x4 roetes in die Tuinskloof. Baie van die plekke waar ons ry is die pad maar nou en die afgronde baie naby. Hier het die passasiers begin praat van die “skerpkant” waar hulle sit. Vra maar vir 'n man wat vir die eerste keer aan die verkeerde kant sit terwyl sy seun ingebreek word. Geluk Gerrit, al het jou Pa erg gestress, het jy jou goed van jou taak gekwyt. Vink (Kiewiet) se hand- en bo-arm spiere het goeie oefening gekry!! Die aand is die hele klomp van ons net na nege bed toe. Op gespeel!!!

Dinsdag 3 April: Vandag is duine ry !!! Dit was vir ons vreemd om te hoor ons gaan duine ry terwyl ons Agbare Minister K.B. van Schalkwyk* 'n verbod daarop geplaas het. Net anderkant Oesterbaai op die plaas van Tjoppie Lindström, is die mooiste bos-roete en duine wat jy aan kan dink. Stel jou voor hindernisse met die name Jakkalsdraai, Verneukbult, Athur se bult, Skelmhoogte en Figure Eight. En dit 4 Km weg van see af. Dit was nogal 'n uitdaging om te sien waartoe die verkillende voertuie in staat is. Na middagete onder 'n bos in die duine, ry ons verder tot by die kamp. Uitgespreide groen grasperke en 'n groot dam wag op ons. Na die hitte tussen die duine, was hierdie net die regte medisyne. Die vrouens wou nie saamspeel nie, maar die mans het die “slip & slide” wat in die dam eindig, baie geniet. Ook die foefie slide tot in die dam was 'n treffer. Peter het natuurlik die verste gery; en toe die verste moes terugswem wal toe !!

Woensdag 4 April. Ons besoek die Kougadam wat in 1970 voltooi is en onder andere water aan die Gamtoosvallei water vir besproeiing lewer. Andrew Murray, die bestuurder van die waterskema, begelei ons op 'n baie interesante toer deur en teen die wal. Die wal is ±100 meter hoog en die water stoot 35 Km op in die klowe. Op sy breedste is die dam maar 300m breed. Hiervandaan neem Heston ons tot bo-op die berge langs die dam. Maklik was die nie. Maar nouja, almal het teen hierdie tyd geweet dat ons nie hier was vir 'n Sondagskool piekniek nie. Klim 900 meter in minder as 5 km op 'n paadjie waar jy nie eers oral uit jou voertuig kan klim nie, dan weet jy !! Dit het ons bykans twee uur geneem op tot bo te kom. Sommiges moes 'n bietjie hulp kry. Dit was alles die moeite werd. Die uitsig oor die dam en die vallei, die berge en klowe rondom ons, was asemrowend. Bo-op die berg moes ons eers die pad soek, wat agt maande gelede laas gebruik was. Die laaste ent af tot terug in die rivier, was 'n riller!! Heston se laaste droë opmerking voor hy gery het, was: “daar is gelukkig 'n rots wat sal keer dat jy nie van die berg afval nie” John se kommentaar toe ons onder kom was: “Ek het nie geweet die Landrover het so baie liggies op die dashboard wat kan flikker nie! Dit was nog 'n onvergeetlike dag. Dankie Heston. Ons sal verseker weer van jou dienste gebruikmaak.

Donderdag 5 April: Ons ry langs die Tsitsikammaberge verby Kareedouw waar ons Wyle John Vorster se graf besoek. Vandaar ry ons na Andrieskraal waar ons regs afdraai om oor die Kougaberge te ry na die Baviaanskloof toe. Die natuurskoon kan net op fotos waardeer word. Die pad gaan oor die een berg, af deur die volgende kloof en rivier, dan weer oor die volgende berg. Die pad kan beskryf word as 'n goeie 4x4 plaaspad. Dit was intressant om die hoogte bo seesplieël dop te hou. Om 1000 meter op en af te gaan oor 'n berg was reel eerder as die uitsondering!! Ons het die tyd-faktor egter heeltemal onderskat. Toe ons uiteindelik terug kom op die Baviaanskloof pas, tussen die SAP en Sandvlakte, was dit al na 15:00. Om die ±200Km te ry het ons 11 uur lank besig gehou. Vanaand is daar nie tyd vir kosmaak nie. Isabel het vir ons plek bespreek by Tappas, 'n vis-kos restaurant op die strand waar jy met jou tone in die sand sit en kuier. Volgende keer vat ons slaapsakke saam en doen hierdie roete in twee dae. 

Vrydag 6 April. Knysna is wel bekend vir sy inheemse woude waar reuse Geelhout, Stinkhout, Swarthout en ander bome groei. Hier waar Fiela se Kinders spore getrap het en waar die Grootvoete hulle tuiste vind, word 'n mens stil as jy die wonders van die Skepping aanskou. Die reuse bome, kabbelende riviere, fynbos en heide lyk soos 'n sprokies wêreld. Mike & Maynie Turnbull verwelkom ons by die MOTHER HOLLAY'S TEA GARDEN waar ons op die heerlikste skons en tee getrakteer word. Ons besoek ook die Bendigo Gold Mine waar in die jare 1884 tot 1890 gedelf was. Daar is nog van die masjiene te sien wat destyds gebruik is. Hier was eens 'n hele dorpie met 'n hotel, winkels ens. waarvan daar net die straatname en fondasies oorgebly het. Op pad terug maak ons 'n draai by die Tsi-Tsi-kamma natuurreservaat en Stormsriviermond. Die mense wat daar verbyry sonder om in te gaan, weet nie wat hulle mis nie. Omdat die rotse so steil in die water afgaan, is die gesig van die branders wat breek uniek. Een van die rotse (genoem KANON-KLIP) waar die golwe breek en die water meters ver in die lug opskiet, is 'n bekende gesig op poskaarte wat oral te koop is. Ongelukkig(of gelukkig) moes John se Land Rover se suspensie juis vandag onklaar raak. Ongelukkig, want niemand sien 'n ander ou met sy voertuig sukkel nie, maar gelukkig dat dit nie gister bo-op die berge in die Baviaanskloof gebeur het nie. 

Hy vertel in sy eie woorde: 
En toe die verhaal van die “ hanggat “ Landrover . 
Op pad Knysna toe, op Goeie Vrydag besluit John en Lily Meiring se Disco dat hy is nou moeg geploeg, drie dae oor en oor die Baviaansberge en die “air suspension“ wil toe nie meer lug pomp nie en gaan lê toe op sy rubber stoppers. Hier gekyk en daar gevat, fuses ge check en relais geruil maar nee. Moes toe maar omdraai en stadig stamp-stamp terug Jeffreys toe maar oppad bel ek Landrover Assist. Gou is alles gereel en die mechanic en stoorman wag vir my in die Baai(P.E.) en dit op n' vakansie dag. Half uur later met n' nuwe “ height adjuster switch “ en daar gat ons weer.
Groot waardering aan Landrover Assist en Mornè Wolfhart en Brian van Rooyen van Landrover PE. Sulke diens word moeilik geklop. 

Saterdag 7 April was 'n wel verdiende rusdag. Almal maar vir oulaas 'n draai in die winkels en kry 'n bottel seewater vir Lettie, of wie, by die huis. Die aand se kos by die Viswijf seekos restaurant en die kuier was alles die moeite werd.

Sondag oggend net na agtuur vertrek ons via Uitenhage en Jansenville na Graaff Reinett. Hierdie “Juweel van die Klein Karoo” is die breinkind van wyle Dr. Anton Rupert, stigter van die Rembrandt Tabak Ko-operasie. Hy het letterlik miljoene rande gegee vir die restourasie van sowat sestig huise, 'n museum en die Drosdy. Die statige sandsteen gebou van die N.G. Kerk, is die fokuspunt in die eeue oue dorp. Dis hier waar Piet Retief en die boere hulle waens gepak het en die GROOT TREK in 1838 begin het. Die uitsig vanaf die berg oor die Vallei van Verlatenheid en die dorp laat 'n mens dink dat jy in 'n vliegtuig is. Ons nuttig ontbyt hier bo voordat ons verder ry. Middelburg, Kaap, hou ons stil by die honderde draad en blik windpompies wat lans die pad uitgestal word. Daar waai 'n redelike windjie en ons kan mooi sien watter een om te kies. Charles en Meisie se tuin sal nooit weer dieselfde wees nie. Ons kuier op die skaap plaas Kelelfontein in die Colesberg distrik by Nicolaas en Mercia Vorster. Die groot stoep was net die regte plek vir nabetragting en almal was baie vrolik teen die tyd toe ons nader geroep was vir aandete. Ons is getrakteer op regte Boere kos en poeding, net soos wat jy dit op die plaas sou verwag het. 

‘n Wegbreek soos hierdie is oor en oor die moeite werd. 

PETER GAAN KYK HOE LYK DIT DEUR DIE HART VAN DIE NAMIB

Peter Claasen het 'n kans gekry om saam met die RSG4X4KLUB van Luderitz tot Walvisbaai regdeur die hart van die Namib Woestyn te ry.
Dag een.
Die eerste aand het die groepie van 34 mense met hulle sestien voertuie by Luderitz se Yacht Club bymekaar gekom vir aandete en om mekaar te leer ken. Die volgende ses dae sou hulle mekaar se vriendskappe nodig hê want die seshonderd kilometer wat voorgelê het, was nie kinderspeletjies nie. In teendeel, dit sou die langste stuk sandduine in Suidelike Afrika wees wat ooit deur 'n groep voertuie deurkruis was. Daardie aand het ons in die Obelix gastehuis in Luderitz geslaap, maar die senuwees het die manne gepla. Sou die voertuie hou en sou die brandstof genoeg wees.
Dag twee.
Dis nou !! Na Francois Rossouw seker gemaak het almal het wat nodig is en die tweerigting radios is uitgedeel, vertrek ons eers 35km met die teerpad tot by die Koichab pad. Die pad gaan tot op die vlakte waar Luderitz se water uit die sand uit gepomp word. Dit staan bekend as die Koichab pan. Na nog 20km draai ons die woestyn in en almal laat die banddruk sak tot 0,8 bar. Saam met die groep van 12 voertyuie is Francois Rossouw, die organiseerder van die toer wat met die Nissan 3.0 diesel Patrol ry, en Wittes van Coastways Tours. Hy is die gids wat die Namib ken en weet hoe om 'n stukkende 4x4 aan die loop te hou. Hy ry met 'n Land Cruiser 4,5 petrol bakkie met al die herwinnings toerusting en toilet en stort op. Dan is dit Heiner, die kok ook met 'n Land Cruiser petrol bakkie met al die kos en kookgereedskap en tafels en skadunette. Die res van die groep is die gaste wat elk R6500.00 betaal het om die Namib te kom mak maak ??? Die eerste 70km is pragtige wêreld met verskillende kleure sand en bergtoppe in die verte. Die weer is effend betrokke wat keer dat die son ons van bo af korter brand. Sommer al by die eerste ligte duintjies verkyk die manne hulle aan die Gemsbokke wat gemaklik deur die sand draf en raak in die los sand gestrand. Maar dis nog skuins en met 'n tweede of derde probeerslag is hulle deur. Ons stop vir middagete en Heiner se tafel verbaas almal. As dit die voorland is van die etery, gaan ons almal oorgewig wees as ons hier uitkom, wat in der waarheid so was !! Die aand kamp ons naby 'n oopgewaaide granietkoppie om te skuil vir die Suidweste windjie wat so 'n koeltetjie oor die sand gerbing het. Daar is baie voëls wat ons verbaas, maar toe Wittes die volgende dag vertel van 'n fontein wat daar êrens in die omgewing is, verklaar dit alles.
Dag drie.
Nou begin die sand losser raak en die duine begin ons vermoë toets. Die manne sit vas en probeer weer. Dan word die bande nog effens sagter gemaak, maar Heiner moet vir die minder ervare manne ompad maak. Anderkant kom ons op 'n pannetjie waar daar 'n ou stomneus Fordlorrie staan. Haar naam was Suzy en sy was deur Moshe Kahn gebruik toe hy in die woestyn prospekteer het vir diamante. Suzy was die lorrie wat die voorrade en veral die drank aangery het. Hy het nog sy Dakota tyres op wat al was waarmee hy deur die sand kon kom. Hy staan al van 1952 af hier in die woestyn, maar die gebrek aan vog het gesorg dat hy nog in 'n baie goeie toestand is. “n Paar duine verder kry ons 'n Caterpillar D7 wat ook al sestig jaar lank hier staan, nog kompleet met sy twee sleepwaens aan. Hy het blykbaar 'n silinderkop geblaas. Iemand het dit afgehaal, maar nooit weer terug gekom om die joppie klaar te maak nie. Ook hierdie buldoser is nog baie goed bewaar. Nou pak ons die duine wat effens platter is en ry met 'n swaaiende roete tot so 3km van die see af waar die klimme skerp raak en die sand los. Die enjins brul teen die steiltes uit wat hier in die omgewing van 38 grade helling het, maar nie oral so skerp onder is nie. Dan kan jy 'n bietjie kole gooi, maar bo is die randjie smal en moet jy gou draai om nie in die volgende gat te val nie. Nes jy verlig is dat jy bo is, is die volgende diepte daar en anderkant nog 'n 20 meter oppie en nog een en nog een tot die blou see van Sylvia Hills voor ons lê en middagete op die tafel is. Duisende robbe veroorsaak dat die lug maar skerp ruik, maar ons verkyk ons aan die oorblysels van die vroeëre strandlopers wat hier gebly het. Teen die see is 'n varswaterfontein wat op die strand uitloop. Ons trotseer 'n hele paar geweldige hoë duine en Wittes moet kort- kort wag dat ons eers almal bykom. Heiner moet elke slag ompad maak vir die karre wat net nie kan oorkom nie en sodoende het ons onsself in twee groepe verdeel. Die wat kan en die wat sukkel. Agter die duin kom ons weer bymekaar, maar dit gee die verskillende behoeftes bevrediging. Almal kan nie soos Pikkie Labuschagne van Wolmaransstad en sy pelle ry nie. En ‘after all’, het party gekom om die wêreld te ervaar al kan hulle voertuie nie so erg klim nie. Daardie aand sal ek nooit vergeet nie. Ons slaan ons tente op die strand op en daar is nie 'n teken wan wind nie. In teendeel, die wind het vir die res van die week nooit weer gewaai nie. Die seelug maak die woestyn koud en ons moet warm aantrek. Selfs bedags is dit lekker en glad nie baie warm nie. Heiner se kos is uitstekend en ons kan nie glo dat hy onder sulke omstandighede sulke lekker kos kan voorberei nie. Ons eet soos konings.
Dag vier.
Ons trotseer weer 'n klomp erge duine, maar die verdeling maak die sukkel minder. As 'n ou weer die braafheid voel opstoot, val hy dood eenvoudig in die moeilike groep in en as een van hulle sy koppelaar begin ruik, val hy in die ander groep in tot hy beter voel. Daar is egter 'n paar plekke wat almal net eenvoudig moet oor en dis hier waar Johnny Sloan se diesel Land Cruiser bakkie baie genade nodig het om bo te kom. Later die middag kom ons op die strand uit en almal geniet dit om langs die see te ry. Ons tel 'n klomp uie op wat skynbaar van 'n skip afgespoel het, maar toe dit kilometers ver lê, het ons al genoeg. Ons maak kamp op die strand en geniet 'n koue biertjie terwyl ons diep oor die see uitkyk. 
Dag vyf.
Ons draai tussen die bosse in wat hier in die kusbelt groei en verneem van Wittes dat die Sossusvlei onderdeur die sand loop en hier by die see kom. Daarom kry ons hier varserige water en die diere drink ook hier. Hier is ook heelwat Gemsbokke. By Fishersbrun was die pompstasie waarvandaan hulle in die 1909 tot 1923 water gepomp het in die woestyn in vir die diamantdelwers. Ons maak ons waswaterkanne hier vol . Hier is ook ou geboutjies wat deur die Oranjemundse visvangklub onderhou word. Hulle kom vang hier vis vir navorsing. Hulle het al oor die 70,000 visse gevang en gemerk. Net so 5km suid het ons tussen die duine 'n paar mensgeraamtes gekry lê wat elkeen sy eie storie sou kon vertel. Maar dit sou beslis een van swaarkry en baie drama wees. Ons ry strandlangs tot by Moeb baai wat as hawe gebruik was in die myntyd. Oral op pad soontoe lê hope walvisbene vir kilometers aanmekaar. Walvisse was hier gejag en dan bewerk en die olie uitgebraai op die fabriekskip wat gewoonlik agter 'n klein eilandjie so 10km die see in lê, geskuil teen die rowwe see. Hier is nog tekens van bedrywighede met twee ou ‘long boats’ wat nog redelik aanmekaar is. Daarmee het hulle die voorrade van die skepe af deur die branders land toe geroei. Hier draai ons binneland toe en pomp ons bande harder, omdat ons nou 'n klipperige vaal deel van die woestyn ingaan na die drie duitse myndorpies, wat baie vinnig besig is om deur die weer en winde van die woestyn opgeëet te word. Hulle is Grillenberg, Charlottenvelder en Holsazia. Baie leë bottles vertel ons dat die harde woestyn son en eensaamheid hulle tot die enigste lafenis gedryf het. Hier is niks en dis baie ver van enigiets af. Die aand maak ons kamp by die Flintstones. Dis enorme granietrotse met 'n wonderlike uitsig oor die niks.
Dag ses.
Ons volg Wittes deur die swaaiende roete deur die duine met hier en daar skerp ‘slipfaces’ vanaf 38 grade en baie ouens word teen die opdraende gevang deur die los sand. Dis dan sommer ook hier waar ons 'n ‘challenge’ hou en kyk wie kan op 'n nuwe spoor teen die duin opkom. Die sleeptou werk oortyd, maar ons is spoedig weer op pad na die wrak van die Eduard T Bolen. Dis 'n skip van oor die honderd meter wat in 1909 hier gestrand het. Die see spoel egter so baie sand hier uit dat die kuslyn al hoe verder opbou . Die gevolg is dat die skip al omtrent 'n kilometer van die see af hoog en droog in die woestyn lê. Jy kan nie eens meer die see sien as jy by die skip staan nie. Die blikwurms is ook baie vinnig besig om die skip op te eet. Die kaptein van die Eduard T Bolen was Kaptein Parrow. Omdat dit nie die eerste skip was wat hy laat strand het nie, het die redery hom na die ongeluk weggejaag. Hy is toe Kaap toe waar hy 'n hoenderplaas gehad het en in die politiek betrokke geraak het. Die voorstad Parrow in die Kaap is na hom vernoem.Ons slaap reg op die rand van Sandvishawe met 'n pragtige sonondergang. Dis nie ver van die ou vleisfabriek waar hulle beeste vir die skepe geslag het nie.
Dag sewe.
Ons ry deur massiewe duine deur die Land Rover begraafplaas en gaan teen ‘slipfaces’ van tot tagtig meter af. As jy nie daar was nie, sal jy nooit verstaan nie. Dan, skielik is ons op die strand en ry ons die laaste 40km tot by Paaltjies, waar ons bande pomp. Dan verby die soutmyne waarvandaan ons die soutpad vat terug Walvisbaai toe. Ons eet 'n laaste ete saam by Castle Park, maar die mense wil nie uiteen gaan nie. Ons besluit om almal die aand by die Lighthouse Restaurant in Swakopmund te gaan eet voordat elkeen sy pad terugvat huis toe.
Artikel geskryf deur Francois Rossouw.

kampeer tussen sand en water, wind en weer, 4x4 styl!	moet nie jou 4x4 te lank buite los nie...
en as die gety jou vang beter jou  tydsberekening reg wees...	‘n natuurskoon wat  werklik jou asem wegslaan

Dit is hoe jy ‘n gehuurde HILUX ry... 

Die totale afstand van Alberton deur Botswana en terug tot in Johannesburg was 4100km. 
Spaar solank vir Februarie 2008, ons gaan weer so maak!    Peter Claasen